Bertrand Russell’s Philosophy of Mysticism

Bertrand Russell's writings on mysticism fall into two groups. One group, including parts of Mysticism and Logic (1914), criticizes key tenets of mystical philosophy found in Parmenides, Spinoza, and Hegel. The other group, including parts of The Essence of Religion (1912), presents a concept of non-dogmatic mysticism as a spiritual attitude toward the world, defined by a specific type of contemplation and mystical emotions. This article offers a rational reconstruction of that concept, considering its philosophical context and connections to the contemporary psychology of mystical experience developed in the tradition of W. James and W. T. Stace. It provides a new perspective on Russell's early thought, revealing the complex structure and philosophical and psychological significance of his concept of mysticism.

Study at a glance

Abstract

Teksty Bertranda Russella dotyczące kwestii mistycyzmu dzielą się na dwie grupy. Pierwsza, obejmująca fragmenty Mysticism and Logic (1914), stanowi krytykę głównych tez filozofii mistycznej zawartych m.in. w pismach Parmenidesa, Spinozy i Hegla. Druga grupa składa się m.in. z fragmentów The Essence of Religion (1912) i zawiera koncepcję niedogmatycznego mistycyzmu jako duchowej postawy wobec świata, określonej specyficznym rodzajem kontemplacji i mistycznych emocji. Niniejszy artykuł stanowi racjonalną rekonstrukcję głównych założeń tej koncepcji, z uwzględnieniem jej filozoficznego kontekstu oraz powiązań ze współczesną psychologią doświadczeń mistycznych (rozwijaną w tradycji W. Jamesa i W. T. Stace’a). Artykuł wnosi nowe spojrzenie na wczesną myśl Russella, ukazując złożoną strukturę oraz filozoficzne i psychologiczne znaczenie jego koncepcji mistycyzmu.